fbpx

Coachgesprekken die ik in de buitenlucht voer, lopen letterlijk lekker. Visite ontvang ik bij voorkeur in de tuin. Netwerkgesprekken plan ik het liefst op een terras of al wandelend langs het water. Dat komt niet alleen omdat ik een buitenmens ben, landelijk woon en me binnen snel opgesloten voel. Gesprekken die buiten plaatsvinden, lijken gewoon vaak constructiever en vruchtbaarder. Hoe komt dat eigenlijk?

Ons brein is een wonderlijk orgaan. Er zitten verschillende lagen in die ons handelen en denken allemaal op een andere manier aansturen. Deze lagen staan niet los van elkaar. Ze werken voortdurend samen en kunnen elkaar versterken en dempen. Je hebt vast wel eens ervaren dat je onder de douche of in je bed de beste ideeën invallen. Minder prikkels van buitenaf in het ene deel van het brein geeft ruimte aan creatieve processen in het andere deel.

Tegelijkertijd lopen en praten is ook zo’n combinatie die effect heeft op de werking van je brein. De motorische prikkel in het ene breindeel zorgt ervoor dat het angst- en paniekcentrum in een ander breindeel in een lagere versnelling gaat. Het is dan ook niet toevallig dat je tijdens een wandeling ineens heel anders aankijkt tegen een probleem of situatie waar je gisteren nog zo veel stress bij voelde.

wandelcoaching 2 DSC 0218b scaled

Het verminderen van of toevoegen van andere prikkels lijkt een trigger te zijn naar andere gedachtenpatronen, ander gedrag. Rust lijkt hierin een sleutelwoord. In mijn jarenlange ervaring als leidinggevende heb ik dit dan ook vaak en dankbaar ingezet. Ik neem jullie mee in twee praktijkvoorbeelden.

Twee mannen in mijn team werken afzonderlijk, vanuit de eigen expertise, aan hetzelfde onderwerp: bladmuziek. De een schaft het aan, de ander catalogiseert het. Met beide mannen heb ik een prettige werkrelatie, maar onderling kunnen zij het maar matig vinden. Ze hebben kritiek op elkaars werk en vinden stiekem allebei dat hun eigen werk van groter belang is. Op de werkvloer wisselen ze de hoognodige informatie met elkaar uit, maar onderhuids zie ik over en weer de onvrede sudderen. Aan het eind van een warme lentedag nodig ik ze uit voor een kop koffie op een terras aan de haven. Een op een doe ik dat vaker, dus daar kijken ze niet van op. Maar samen zitten ze daar nu wat onwennig.

Tijdens de koffie, met het warme lentezonnetje op onze huid, vraag ik ze naar ervaringen in hun gezamenlijke passie: muziek. Schoorvoetend komen de verhalen los, maar al snel vinden de twee mannen elkaar daarin. Voor ze het in de gaten hebben, zitten ze geanimeerd te praten. Als ik daarna het gesprek terugbreng op de praktische afstemming van hun werkzaamheden, blijkt dit ineens veel eenvoudiger op te lossen. Het is niet zo dat ze niet van elkaar wisten dat ze dezelfde passie deelden, maar het zonnetje, de buitenlucht en de ontspannen setting hebben dit op een letterlijk luchtige manier naar boven behaald. Wat een goede bak koffie in een aangename omgeving al niet kan doen…

Nog een voorbeeld. Een collega spart graag met mij over allerlei zaken. Zelf is ze ijzersterk in de analyse en ze waardeert de gevoels- en ervaringsvragen die ik er zo nu en dan ingooi. Ze bewondert de rust van waaruit ik die stel en wil dat ook wel leren. “Ga eens mee de natuur in”, stel ik haar voor. Lopend in de duinen maakt haar analytische geest overuren: “In welke fase van de wandeling begint je de rust te voelen? Hoe gebruik jij de buitenlucht om tot rust te komen? Hoe werkt dat dan? Welke theorie zit daarachter?”

Ik zet haar op een omgevallen boom en vraag haar een kwartier niet te praten. Ik geef haar de opdracht te luisteren naar de geluiden om haar heen, de zon op haar huid en de wind in haar haar te voelen. Verder niets. Dat vindt ze duidelijk erg moeilijk. Tien tergende minuten gaan voorbij. Dan zie ik langzaam haar ademhaling tot rust komen. Haar trekken verzachten zich. Als ze eindelijk weer mag praten, zijn haar eerste woorden: “Dat was lekker, ik ben een beetje doezelig.” Welkom, eerste sprankje rust.

Glimlachmomenten avondwandeling

 

Kortom, rust is een sleutelwoord en dat geldt niet in de laatste plaats voor je eigen leiderschap. Want hoe kun je een open oor hebben voor je medewerkers als er in jou geen ruimte is voor rust, als je je eigen innerlijke stem niet hoort? Als rust in interactie tussen mensen zulke wonderlijke effecten heeft, wat gaat er dan in jouzelf gebeuren als je de rust toelaat? 

Ik geloof in rust en ruimte. Om je heen, maar ook in jezelf. Als je in jezelf rust kunt toelaten en vasthouden, creëert dat in de interactie met anderen ook ruimte. Ruimte voor een pas op de plaats, voor een andere aanpak. Ruimte om te kiezen voor wat er werkelijk toe doet. Het lijkt moeilijker dan het is, maar het helpt wel als iemand je op dit voor jou nog onwennige pad even wegwijs maakt. 

In mijn landelijk gelegen praktijk is volop ruimte voor al deze dingen. Terwijl ik met je meedenk en -loop, geef jij stap voor stap ruimte aan de rust in je leiderschap.

Klaar om in je leiderschap ruimte te maken voor innerlijke rust?

leiderschap ganzen scaled

Klik hier om contact op te nemen voor een gratis oriëntatiegesprek.

Angeline Schoor
Da Capo Coaching